Ülke genelinde olduğu gibi Gaziantep’te de coşkuyla kutlandı… Siyasi partiler, sivil toplum kuruluşları, işçiler emekçiler, emekliler, sloganlar atarak, İstasyon Meydanı’na kadar yürüdüler…
Saat 11:00’ı gösterdiğinde ise meydan yavaş yavaş dolmaya başladı… Ellerde pankartlar, bayraklar, dillerde sloganlar…
Tabii saat ilerledikçe meydan dolmaya başladı, dolmaya başlayınca coşku daha da arttı…
Bir sahne kurulmuştu, orada şarkılar söylendi…
Kimisi şarkılar eşliğinde halay çekti kimisi göbek attı kimisi uzun zamandan beri göremediği arkadaşını görünce hasret giderdi…
Eee başka bir zamanda bu yüzlerce kadar insanı nerede bulabileceksiniz ki?
Neyse devam edelim…
Alana gelen tüm siyasi partilerin, sivil toplum kuruluşlarının isimleri birer birer anons edildi…
Yani farklı düşüncedekiler, toplumun farklı kesimlerini temsil edenler birlik ve beraberlik içerisindeydi…
Birlikte şarkı söylediler, birlikte eğlendiler birlikte halay çektiler…
Gerçekten bu görüntüye toplum hasret kalmıştı diyebiliriz…
Sorunlar, sıkıntılar, talepler hep bir ağızdan söylendi…
Ama herkesin ortak bir derdi vardı o da geçinebilmek…
Konuşmaların ana özeti neredeyse bu idi…
Maaşlar yetmiyor, vergiler yüksek, alım gücünün düşmesi gibi sorunlar ön plana çıktı…
Bir kez daha gördük ki aradan yıllarda geçse; işçinin, emekçinin, emeklinin sorunu hep aynı…
Bakalım bu haykırışlar duyulacak mı?
Bunu da zaman gösterecek…
